Boekensteunen vanaf 2014

Boek-mozaïek

11 boeken gelezen in 2026

Patrick Bringley: All the Beauty in the World

2026 Het verslag van een man die suppoost wordt in the Met, het kunstmuseum van New York. Hij start na het overlijden van zijn broer, als het leven zinloos lijkt, maar er is altijd nog de kunst. Beschouwingen over de vele kunstwerken waarnaar Bringley in die 10 jaar eindeloos kan kijken, over de perikelen van een suppoost en het verschil tussen marmeren en houten vloeren om je dienst op te draaien, en over de vele soorten bezoekers die hij gedurende al die jaren observeert. Mooi is met name het contact met de andere suppoosten, de vele nationaliteiten die daar werken en de wijze waarop een ieder zin geeft aan het zijn van een suppoost, buiten de rat race van het druk, druk, druk. En dat in New York.
Jon Kalman Stefansson: Yellow submarine

2026 Er was een (lang) moment in het boek dat ik het aan de kant wilde leggen, of zelfs gooien: waar de poëtisch-meanderende, zelden tot een punt komende stijl van Kalman Stefansson in de mond wordt gelegd van zijn zevenjarige ik. Ik heb het al eerder geschreven: ik heb überhaupt heel weinig met het perspectief van pre-tieners uit de mond van volwassenen. En als het dan ook nog eens in ellenlange, zich herhalende zinnen met meer metaforen dan realiteit, wordt opgeschreven, dan ben ik er klaar mee. Gelukkig heb ik volgehouden. Want zodra de ik-persoon de middelbare school bereikt, brengen diezelfde poëtisch-meanderende, zich herhalende zinnen je in het universum van de IJslandse schrijver. Nog steeds deel ik niet de bewondering van andere recensenten en blijf ik bij Kalman Stefansson hopen op een herhaling van de ervaring die ik had bij het lezen van 'Zomerlicht en dan komt de nacht'.
Graeme Thomson: Small Hours: The Long Night of John Martyn

2026 Ik ben dol op de muziek van John Martyn. Na het lezen van deze sterke biografie is de muziek er zeker niet minder op geworden, maar de man wel. Graeme Thomson windt er geen doekjes om: John Martyn was een geweldige muzikant en een geweldige eikel. Met geweld tegen vrouwen, volledig self-obsessed, met een laag zelfbeeld dat zich uitte in een overmatig drank- en drugsgebruik, jaloezie en vechtpartijen. Daartussendoor was het een geweldige lieve en aardige vent met een sociaal hart. Bijzondere mix die, zullen we dan maar zeggen, nodig was om heerlijke nummers als Solid Air, May You Never en Go Easy te kunnen maken.
Charlotte Mutsaers: Bont. Uit de zoo van Charlotte Mutsaers

2026 Een parel van een verzamelbundel met allerlei typisch Mutsaerse ingrediënten. Schitterende tekeningen en schetsen en allerhande teksten die voor de meest uiteenlopende gebeurtenissen geschreven zijn. Met aandacht voor Julio Cortazar (o.a. een fijn interview met Manja Offerhaus), dierenleed en Oostende. Het is de onaangepastheid bij een vrouw die tegelijkertijd helemaal thuis is in hoe het 'heurt'.
Els Snick: De feestzaal van mijn ouders

2026 Een Vlaamse (familie)geschiedenis over de flaminganten: Vlaams-nationalistische burgers die zich vanaf de oprichting van België verzet hebben tegen de Franse overheersing. Met als gevolg dat ze meer met de Duitsers heulden dan met de geallieerden. Het is niet zozeer de familie van de auteur zelf die in het middelpunt staat, als wel de voorbewoners van de Visscherie. Want een van de meest bejubelde en beruchte flamingant, Cyriel Verschaeve, is nauw verbonden met wat de feestzaal van haar ouders zou worden.
Jeanette Winterson: Frankusstein

2026 Fascinerend spel van verleden: Mary en Percy Shelly, Lord Byron, dr. Polidori, Claire en heden: Victor Stein, Ry Shelley, Polly D, Claire; verleden: Het monster, Victor Frankenstein en heden: robots, uploaden van de mens, Victor Stein weer. Er is het verhaal van de oorsprong van Frankenstein, er is het verhaal van Frankenstein, en er is het heden met Ry Shelley als trans, Victor Stein als minnaar/aanbidder van Ry en een hilarische Ron Lord die schaamteloos zijn seksrobots promoot. Het is vertellersplezier, het is ingenieus, het is verwarrend. Het is mooi.
Kim Sherwood: Double or Nothing

2026 Een James Bond zonder James (al is hij wel op de achtergrond levensgroot aanwezig): met goedkeuring van de Fleming Foundation schrijft Kim Sherwood een heerlijk 00-verhaal, met oude bekenden en nieuwe agenten.
Robert Seethaler: Het laatste deel

2026 Gustav Mahler in het laatste deel van zijn leven. Met Alma Mahler, Sigmund Freud, Rodin en Anna Mahler in de marge. Een novelle waarin Seethaler ons via de gedachten van Mahler confronteert met de eindigheid van het leven en de gevolgen van de keuzes die we maken en de mens die we zijn.
Merilyn Simonds: Gutenberg's Fingerprint

2026 Wow, daar komt veel bij kijken, als je een boek wil uitgeven zoals dat ten tijde van Gutenberg bedacht is. Merilyn Simonds krijgt het aanbod van een echte ambachtsman om een boek van haar op de traditionele manier te drukken. In Gutenberg's Fingerprint beschrijft Simonds het hele proces: Paper, Type, Ink, Press, Book. Ze biedt daarbij steeds zowel de geschiedenis als een inkijkje waar het heen kan gaan. Want ze is ook een early adopter: iemand die graag verkent wat een nieuwe technologie kan brengen. Dus gelijktijdig met de versie op handgeschept papier, werkt haar zoon aan een digitaal e-boek. Maar als ik eerlijk ben: de historie wint het wat mij betreft. Wat een ambacht, dat drukken. Vooral het zetten van de letters is een prachtig verhaal op zich.
Nicolien Mizee: Faxen aan Ger 6: Ik kus uw handen duizendmaal

2026 Zo fijn, een nieuw jaar starten met deel 6 van de faxen aan Ger van Nicolien Mizee. Het zijn wederom de geweldige anekdotes, onder meer over de kinderen van haar zus en over die van haar vrienden. Wat een liefde. Observeren zonder (hard) te oordelen. Totdat anderen zich anders (beter) voordoen dan ze zijn - dan kun je weinig begrip krijgen. Juist omdat Mizee in eerste instantie er altijd vanuit gaat (ging) dat zij het buitenbeentje is.
Lida Turpeinen: levende wezens

2026 Indrukwekkend verhaal over de Steller zeekoe en de mensen die op een of andere wijze in contact zijn gekomen met dit grote zeewezen dat leefde in de Beringerstraat tot de mensen er kwamen, in de 18de eeuw. Dertig jaar later was het dier uitgestorven. Terwijl de gangbare mening in de christelijke samenleving was dat uitsterven niet mogelijk was: God heeft het aantal wezens bepaald en geschapen. Met veel oog voor detail en liefde voor mens, dier en plant beschrijft Turpeinen drie eeuwen zeekoe. Een absolute aanrader.