Mijn leeslijst sinds 2014

62 Leesimpressies door de jaren heen

  • Cilla & Rolf Börjlind - Olivia Rönning dl 5: Koud Vuur

    Maatschappelijke thema's (van #MeToo en pedofilie tot de Rohingya), een spannend decor, maar vooral ook de ontmoeting met de vertrouwde karakters van Olivia, Tom, Mette en de anderen maken het tot een heerlijke pageturner. Tip: begin wel bij deel 1, anders zijn die zo vertrouwde karakters misschien best raar.

  • Dirk Jan Roeleven - De laatste reis van de Boswachter

    Een ode aan de Subaru Forester en een verhaal over het verdriet van geen-kinderen-kunnen-krijgen. Roeleven en zijn vrouw, Hester van der Vliet (mede-auteur) brengen, na 500.000 kilometer op de teller, de Boswachter terug naar Japan. Beide komen ze uit de mediawereld en nemen nu, op hun 55ste, een soort sabbatical. Als je bedenkt waar ze allemaal zijn geweest, valt het reisverhaal wat dun uit. Weinig observaties die verder reiken dan wat ik vanuit huis ook zou kunnen bedenken. En het verdriet om het kinderloos blijven - het maakt met name duidelijk dat dit een hele individuele beleving is. Als buitenstaander is het bieden van een luisterend oor belangrijker dan troosten of het angstvallig vermijden van het onderwerp. En toch bleef er bij mij iets knagen - ik heb niet het gevoel deze twee mensen ook maar iets beter te hebben leren kennen. Of wellicht valt er niet meer te leren kennen.

  • Vasil Grossman - Alles stroomt

    Kan de Rus ooit werkelijk vrij zijn? Of is zijn lot eeuwig onvrij te zijn? In Alles stroomt houdt Grossman een pleidooi voor het belang van vrijheid voor de mens. En laat zien hoe eerst Lenin en vervolgens Stalin in de traditie staan van De Staat die belangrijker is dan de mens. Een triest relaas dat zonder veel fantasie zo naar Poetin doorgetrokken kan worden. Dus toch een Russische ziel? Daar toont dit boek helaas te weinig van: het persoonlijke is beperkt, het essayistische overheerst. In Leven & Lot heeft Grossman dat gelukkig recht gezet.

  • Elliot Ackerman - 2034

    Het is 2034 en Amerika heeft niet opgelet. China is ze ver voorbij gestreefd in cyberintelligentie. Verder dan China zelf zelfs verwacht had. Het is tijd om de Zuid-Chinese zee te claimen, vinden de Chinese machthebbers. Uit onmacht kan Amerika uiteindelijk alleen met een kernwapen wraak nemen. Escalatie ligt op de loer. India probeert erger te voorkomen. Ondertussen grijpen Iran en Rusland de mogelijkheid om hun eigen belangen in de chaos te dienen. En Europa? We doen niet mee. We lijken niet te bestaan. Hetgeen illustreert wat Amerikanen van de nabije toekomst verwachten. Een nietig Europa, een verdeeld Amerika en een machtig China, met India als goede tweede. 2034 is een coproductie van admiraal Stavridis en een oorlogsveteraan en schrijver, Elliot Ackerman. Het lijkt vooral een poging Amerika wakker te schudden.

  • Raynor Winn - The Wild Silence

    The Wild Silence, het tweede boek dat begint waar The Salt Path eindigt, is zo bevredigend: het geeft antwoord op alle vragen die je jezelf stelt na het dichtslaan van The Salt Path: Konden ze weer aarden in een huis (antwoord: dat duurt zeker voor Ray een hele poos)? Hoe is het nu met Moth, haar man en zijn ziekte (wisselend, maar het helpt als er fysiek gewerkt moet worden)? Hoe is het om succes te hebben en hoe kom je daar (gewoon heel goed zijn, en geluk hebben)? Het geeft een enorme voldoening dat een teruggetrokken leven met plotselinge tegenslag, zoveel herkenning en waardering kan krijgen. Je hoeft geen influencer te zijn om gezien te worden. The Wild Silence is prachtig, ook als je The Salt Path (nog) niet hebt gelezen.

  • Raynor Winn - The Salt Path

    Het verhaal van een echtpaar dat door een verkeerd gelopen investering (en vriendschap), plots zonder huis is. En in dezelfde week te horen krijgt dat de al jaren zeurende malheur van hem een ongeneeslijke hersenziekte is. Tja, wat doe je dan? Lopen. Heel veel lopen. Dag in, dag uit, al illegaal wildkamperend op het South West Coast Path door de zuidpunt van Engeland. 1000 kilometer om de vreselijke waarheid te verteren, 1000 kilometer om een nieuwe toekomst eerst uit de weg te gaan, maar uiteindelijk te kunnen vinden. Ik heb al aardig wat boeken gelezen over lange-aftsandswandelingen, maar nog nooit vanuit het perspectief dat er geen geld en geen huis is om naar terug te keren als het even tegen zit, de regen en de kou te heftig zijn, een voedselvergiftiging in de weg zit of een lichaam door hersenziekte niet wil opstarten. Geen huis hebben om op terug te vallen, is de ene kant van het verhaal. Iedere dag met en in de natuur zijn, gewoon de ene voet voor de andere plaatsen - dat is de positieve keerzijde. Een sterke mix, waarvan je hoopt dat je het nooit overkomt - huisloos met het stigma van de samenleving dat je gratis erbij krijgt. Op naar het vervolg op dit verhaal, dat onlangs is verschenen: De wilde stilte.

  • Dorothy Carvello - Anything For A Hit

    Wat een gestoorde wereld is het. Niet enkel die van de music business, maar overal waar macht en geld regeren, en mannen de dienst uit maken. 'Anything for a hit' van Dorothy Carvello is een ander perspectief op dezelfde wereld waar Anne Glenconner over schrijft in 'De hofdame'. Een lelijke wereld van sex en dominantie. Als de meeste mensen deugen, zoals Rutger Bregman denkt, dan is de keerzijde daarvan: maar er blijven er genoeg over om de wereld te regeren. Carvello beschrijft de muziekwereld van vooral de jaren 80 en 90, van Atlantic Records met Ahmet Ertugen en vele andere respectloze perverse mensen. Ze verschoont zichzelf niet, maar impliciet is het een grote oproep tot #Metoo (ze schreef het voor de beweging op kwam). Lees Carvello, lees Glenconner, en lees 'She Said' van Kantor en Twohey. Dan is elk maatschappelijk medelijden met de man die 'zijn' wereld ziet instorten onbegrijpelijk: dit gedrag gaat alle perken te buiten.

  • Carl Friedman - Twee koffers vol

    In de kerstdoos van Van Oorschot (50 euro aan willekeurige boeken uit de kelders van de uitgever), trof ik onder meer deze korte roman aan. Over een joodse jonge studente in Antwerpen die als kindermeisje aan de slag gaat in een chassidisch gezin. Ze raakt verknocht aan het middelste kind, Simcha. Ze heeft verder eigenlijk nauwelijks een band met wie dan ook. En uiteindelijk wisselt ze van studie. 'Twee koffers' moet het hebben van een joods couleur locale dat we meekrijgen, zoals we dat ook kennen van bijvoorbeeld Chaim Potok. 'Twee koffers' deed me ook denken aan Maarten 't Hart: een religieuze wereld waarmee afgerekend moet worden. Maar dan wel van binnenuit, met kennis van alle zeden en gebruiken.

  • Tinneke Beeckman - Machiavelli’s lef

    Voor de eeuwige wederkeer van de menselijke stupiditeit zijn altijd maar enkele generaties nodig. Alle ellende is al eerder langs gekomen. En beschreven, opdat we ervan kunnen leren. IJdele hoop, blijkbaar. Beeckman herstelt het gedachtengoed van Machiavelli in ere. Dat lijkt me helemaal terecht. En waarschijnlijk ook wederom nutteloos voor de mensen die tot de elite behoren. Machiavelli beschouwt de maatschappij als de botsing tussen het volk en de elite. De ware wijsheid schuilt in degene die vanuit beide perspectieven de wereld bestuurt. Begrijpelijk dat Beeckman Machiavelli toegankelijk maakt voor een nieuwe generatie. Maar ook een beetje om moedeloos van te worden - het is niet dat we niet beter weten, dat we het nu weer verkloten.

  • Alessandro Barrico - Mr Gwyn

    Een plotloos verhaal met een plot - dat plaatst de recensent voor problemen. Is het plot nu zo flinterdun dat het je ontglipt? Of is het de auteur niet gelukt het beoogde plot op papier te krijgen? Het is in het geval van Mr Gwyn in ieder geval een terechte vraag - tenslotte zet Baricco hoog in. Na enkele succesvolle boeken geschreven te hebben, wil Gwyn een portretschrijver worden. Niet meer een verhaal, maar doordringen tot de essentie van een uniek mens door deze te laten poseren in Gwyn's atelier. Met te verwachten gevolgen. Een fijne Baricco. Het boek past in een traditie van schrijvers die eigenlijk willen schilderen. Denk aan Murakami met Moord op Commendatore of Hannah Roels met Het portet. Je zou er een studie van kunnen maken. Volg vooral ook de link naar de hartverwarmende lezing van de vertaalster, Manon Smits.

  • George Simenon - De anderen

    'Georges Simenon is een van de grootste schrijvers van de twintigste eeuw. Dat moeten we steeds weer herhalen, stelt Bas Heijne vast, want dat dreigen we kennelijk steeds weer te vergeten." Deze oproep in De Standaard (via Blendle) deed me nog eens kijken naar de meer dan 20 pockets van Simenon die we in de kast hebben staan. Naast de Maigrets (die ik toch vooral graag tot me neem via de reeks DVD's met Bruno Cremer in de rol van Maigret), hebben we ook een flink aantal van zijn psychologische Zwarte Beertjes in de kast staan. Waaronder dus 'De anderen'. Behorend tot de grootsten? Tja, ieder zijn jeugdig enthousiasme. Maar het is zeker fijn leesvoer voor de naar Frankrijk hunkerende geest. Een ietwat eenzelvige tekenleraar, niet geliefd bij de leerlingen, heeft een oom die de luister van (een deel van) de familie voortzet. Tot hij sterft en de erfgenamen zich roeren. Het is vooral een schets van een uit elkaar gevallen familie, waarbij met subtiele pennenstreken hele verhalen aangestipt worden.

  • Anne Glenconner - De hofdame: Mijn bijzondere leven in de schaduw van de Britse kroon

    Een bijzonder rijk, raar, bizar en absurd leven, beschreven in een armzalige stijl (ligt dit aan de vertaling of aan de schrijfster?). Dat zoveel verhalen in een leven passen - ik weet niet of je daar nu jaloers op moet zijn... In ieder geval met veel nuchterheid verteld, wat de hofdame tot een zeer sympathiek persoon maakt. Natuurlijk voor liefhebbers van The Crown. Maar ook, zoals ik, voor mensen die liever een keer over de Britse adel lezen dan er weken naar kijken.

  • Annie Ernaux - De jaren

    Een boek, dat zoveel jaren na verschijnen, plots met superlatieven wordt overladen... Dat klinkt als een hype en schept in ieder geval hoge verwachtingen. In eerste instantie was ik wat teleurgesteld. De auteur schetst met ferme penseelstreken haar jeugd van vlak na WOII. En in deze techniek volhardt ze tot ze bij haar heden is aangeland (het is dan inmiddels 2008). Het boek moet het eigenlijk volledig van de herkenning hebben - Ernaux reikt je continu een flard verleden aan, gecombineerd met haar beleving ervan. Aan jou als lezer is het een impliciete uitnodiging om je eigen herinnering erbij te pakken. Zodra Ernaux dan ook aankomt bij de tijd waar ik zelf beelden bij heb, blijkt het een hele verleidelijke (en razend knappe) strategie. Ondertussen leer je haar ook beter kennen, en krijgt ook het verleden meer contouren. De angst als meisje voor zwangerschap - je realiseert je opeens weer hoe revolutionair de pil was. En zo is er nog veel meer in hele korte tijd veranderd. Voor wie daar bij stil wil staan, is het boek verplichte kost. Eigenlijk vraag ik me af: voor wie niet? Ok, als je niets met Frankrijk hebt, kan het soms wat gedateerd aanvoelen. Mitterand, de Tour de France, ze kleuren vele jaren in het leven van Ernaux.

  • Haruki Murakami - Ten zuiden van de grens

    Met de overbekende ingrediënten (jazz, een- en minzaamheid, liefde op afstand) steeds weer een betoverend verhaal vertellen - een typische Murakami, dit keer zonder magisch-realisme. Wat me in mijn korte leesimpressies van Murakami opvalt, is hoe vaak ik het typisch Murakamische benoem. Het is een schrijver met zijn eigen typerende stem, die enkel de eerste keer echt verrast. Daarna is het als de muziek van Sade of de fado - stijlvol en -vast. Het gaat niet vervelen, en je kunt er op vertrouwen.

  • Pierre Michon - De hengelaars van Castelnau

    Dun maar intens - onderwijzer komt als 20-jarige op zijn eerste school in de uithoeken van de Dordogne, vlakbij de grotten van Lascaux en raakt betoverd door de eigenaresse van le tabac. En kan er geen vorm aan geven. Enerzijds de charme van de detectives rond Bruno Walker van Martin Walser, anderzijds de typische erotische broeierige sfeer van de Franse literatuur uit de 20ste eeuw.

  • Mieko Kawakami - Breasts and Eggs

    Een ongepolijst Japan staat centraal. Armoede, alle verwachtingen rond en eisen aan de vrouw in het gezin als hoeksteen van de familie, verteld vanuit het perspectief van een arme, alleengaande, talentvolle schrijfster die walgt bij de gedachte aan sex - best onhandig als je uiteindelijk dolgraag je eigen kind zou willen ontmoeten. Dus volgt er een zoektocht naar donors voor kunstmatige inseminatie, gesprekken met donorkinderen met een onvergetelijke scene waarin een donorkind ouders verwijt kinderen te nemen puur voor zichzelf. Want, zo vraagt ze, als een op de tien kinderen alleen maar pijn, pijn, pijn, lijdt, hoe rechtvaardig je dat? Maak je de kinderen die diep in slaap zijn wakker, als je weet dat er negen blij zijn en een, zodra deze wakker is, alleen maar intense pijn heeft? Of laat je ze dan liever allemaal slapen?

  • Julio Cortázar, Carol Dunlop - De Autonauten van de Kosmosnelweg

    Waarin Julio Cortazar en Carol Dunlop het plan opvatten om alle parkeerplaatsen langs de Route du Sud (Parijs - Marseille) te bezoeken met hun rode VW bestelbusje, de snelweg nooit te verlaten en per dag niet meer dan twee parkeerplaatsen te bezoeken. Een expeditie van 34 dagen, met alle gevaren die erbij komen kijken, beleefd vanuit de Gebloemde Griezels (de tuinstoelen), Fafner (hun rode draak van een VW bestelbus) en met tederheid en humor, heel veel humor, en een heerlijk absurdisme beschreven. Het ultieme reisboek, waar geen beklimming van de Himalaya, geen zeetocht naar de Zuidpool, geen ultramarathon door de Sahara tegen op kan. In 2014 voor het eerst gelezen. Herlezen in 2021.

  • Hiromi Kawakami - The Briefcase

    Eerste keer in 2015 gelezen onder de titel The Briefcase. Tweede keer in 2021 onder de titel Strange Weather in Tokyo. Waardoor het toch even duurde voordat ik doorhad dat het niet een boek in een bekende stijl was, maar gewoon hetzelfde prachtige boek. Japanse eenling drinkt graag sake in een bar en ontmoet daar haar inmiddels gepensioneerde leraar van de middelbare school. Zij is ruw en vermijdt iedere intimiteit, hij galant en zeer gepolijst. Samen is het goed drinken. Langzaam glijden ze in wat je een relatie zou kunnen noemen.

  • Janna Levin - Black Hole Survival Guide

    Zwarte gaten zijn lang niet zo eng als ze lijken - ze zijn anders dan donkere stegen, die door het onverwachte en ongeziene, angst aanjagen. Wat we inmiddels allemaal wel niet weten over zwarte gaten - het is onvoorstelbaar. Levin neemt je mee in de laatste stand van zaken. Er blijft nog voldoende te onderzoeken over. Gelukkig maar. Dan kunnen we over een jaar of zes weer een nieuw boek tegemoet zien.

  • Zadie Smith - Feel Free

    “Here is Smith, coolly appraising, connoisseurial, discerning; and here she is, too, the book nerd, the culture geek, reading, hearing and seeing, occasionally dizzied by her own place among all these works of art, and dying to talk to somebody about it.” Zegt The Guardian in een review in 2018. Perfecte beschrijving.

  • Vasco van der Boon - Vastgoedfraude

    Verbijsterend (als het inmiddels niet zo bekend was) relaas uit 2012 over de Klimopfraudezaak uit die in 2007 leidde tot een ochtend vol arrestaties. Het maakt weer eens duidelijk hoe snel je in de foute hoek komt als je even geldlust boven integriteit plaatst. Want dan zijn er de geldwolven die macht willen.

  • Ian Sample - Massive; The Missing Particle That Sparked the Greatest Hunt in Science

    Toen Ian Sample begon met het schrijven was het nog steeds niet zeker of het Higgs-deeltje zou bestaan/gevonden zou worden in een van de twee grote deeltjesversnellers. En toen het boek gepubliceerd werd, was het nog steeds niet gevonden. Dat laatste had ik even niet verwacht. Want inmiddels weten we dat het door CERN gevonden is. Maar daar zul je een ander boek voor moeten lezen.

  • Deidre Bair - Parisian Lives

    Lees ik alleen maar goede boeken? Soms heb ik wel dat gevoel. Wat een prachtige making of van een groot biografe, Deidre Bair, die nauwelijks een idee had waaraan ze begon toen ze Samuel Beckett toestemming vroeg om zijn wetenschappelijke biografie te schrijven. Dat waren de jaren 70. En de jaren 80 gingen zo ongeveer voorbij met de biografie van Simone de Beauvoir. En ondertussen lees je ook het verhaal van het praktisch feminisme van een vrouw die alle ballen in de lucht moet houden, terwijl men haar verwijt dat ze de baan van een kostwinner in beslag neemt.

  • Enrique Vila-Matas - The Illogic of Kassel

    Documenta 13 (2012) staat centraal. De kunstwerken zijn echt. De mensen zijn (deels?) echt. Maar of dat het verhaal ook echt maakt? Dat doet er nauwelijks toe. We krijgen een fascinerende rondleiding door de gedachtenwereld van Vila-Matas. Nog eens herlezen, maar dan in een Nederlandse vertaling.

  • Vivian Gornick - Odd Woman And The City

    Waarin de schrijfster iedere dinsdag met haar vriend Leonard dineert in New York, waarbij ze tijdens de avond zelf denken, “een keer per week is te weinig” en waarna zij zich realiseert: zoveel negatieve interpretaties van het goede, dat is voor nu weer even genoeg. Ondertussen zijn er ook nog allerhande andere observaties over het leven in New York sinds de jaren 70.

  • Wieslaw Mysliwski - De laatste hand

    Wat een mooi boek van deze magistrale Poolse schrijver. Mijmerend als Javier Marias, maar dan in Polen, en met meer humor. De hoofdpersoon, ooit met de kortstondige ambitie kunstschilder te worden, reist door Polen met zijn adresboek waarin hij alle adressen uit zijn leven verzamelt. Het is een bont allegaartje van zakelijke visitekaartjes, adressen die de postbode en zijn moeder hem ooit hebben gedoneerd en van kennissen. Bij weinig namen heeft hij een herinnering, terwijl hij, zo lijkt het althans, door de jaren heen continu de adressen doorleest. Het is een man zonder eigenschappen, bij elkaar gehouden door het succes van zijn zaken en de brieven van zijn eerste en enige liefde, Maria. Zij schrijft hem keer op keer, en hij antwoordt nooit. Het is zo vreselijk mooi melancholisch, met daarbij de nodige humor.

  • J.J. Voskuil - Bij nader inzien

    Werkelijk geweldige (dikke) pil, ook bij herlezing. Over het studentenleven rond de jaren 50, maar zo veel nog herkenbaar voor wie decennia later is gaan studeren. Rake psychologische portretten van alle figuren, die lang niet altijd sympathiek zijn en die een plek in de maatschappij moeten vinden. De ‘anderen’ zijn schoften, het kleine en eigene is ‘mieters’ en men rookt als een ketter. Wat me vooral is bijgebleven: Paul is de man die continu een verhaal maakt van zijn ervaringen en gevoelens. En als het verhaal niet meer rijmt met zijn beleving, dan kan hij met evenveel overtuiging een nieuw verhaal van zijn verleden en toekomst maken. Daartegenover staat Maarten. Hij kent maar 1 verhaal, en probeert met strategieën de verhaallijn niet kwijt te raken. Twee wereldbeelden, die elkaar toch respecteren en waarderen. Omdat ze beiden volstrekt eerlijk proberen te zijn. Als lezer kun je daar regelmatig je vraagtekens bij zetten. Hetgeen voor het boek spreekt - het probeert eerlijk te zijn zonder dat het ‘af’ is.

  • George Gissing - New Grub Street

    Fenomenale laat-19de eeuwse roman over het effect van het gebrek aan geld in het milieu van schrijvers. Scherp inzicht in het effect van armoe en de behoefte te klimmen op de sociale ladder met de bijbehorende schaamte voor en angst om te vallen.

  • Sandro Veronesi - De kolibrie

    Is continu veranderen werkelijk de grootste prestatie van een mensenleven? Veronesi stelt zijn vraagtekens in deze heerlijke vertelling. Eigenlijk wil Marco stilstand, niet zoals Oscar in Günter Grass’ Blechtrommel uit verzet, eerder uit een gevoel van veiligheid. Maar de verandering is er steeds weer, in grote, verschrikkelijke schokgolven. De kracht van ‘De kolibrie’ zit in de rust die Marco’s poging tot stilstand steeds weer brengt. Een rust die een mens het vermogen geeft verder te leven. Je komt een berg niet af door steeds harder te hollen - dan struikel je. Het is niet erg om te vertragen, al kost je dat minstens zoveel energie. Eerdere pogingen iets van Sandro Veronise te lezen, strandden steeds. De springerige structuur van ‘De kolibrie’ en het overduidelijke vertelplezier maakten van deze roman een page turner.

  • Elena Ferrante - Napolitaanse roman dl 4: Het verhaal van het verloren kind

    Het vierde en laatste deel van de Napolitaanse romans. Voor mij zeker geen page turner, nog niet eens 1 deel per jaar gelezen. Maar ik heb desalniettemin ook dit deel wederom met veel plezier gelezen, met name die stukken waar het de (worsteling met de) vriendschap betreft. Meesterlijk hoe je ook als lezer ervaart dat Elena Greco, de verteller, vrijwel kleurloos is zonder haar beste vriendin Lila. Neem de liefde tussen Elena en Nino: zolang Lila niet aanwezig is, ergerde alles me in die liefde: de afhankelijkheid, de hoop tegen de klippen op. Zodra echter Lila weer in beeld komt, spat het leven in al zijn kleuren des te meer van het papier. Bewondering!

  • Johan Harstad - Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?

    Tussen het leven van de meesten en de psychiatrische instelling staat een oude fabriek op de Faeröer eilanden. Hier komt Matthias bij toeval terecht. Je zou kunnen zeggen dat het leven zonder ambitie zijn ambitie is. Dat maakt het niet makkelijk. Maar wel zo menselijk. Leven zonder gezien te worden - wat is daar zo erg aan? Toch is het fijn om ook dan niet helemaal alleen te zijn. Een geweldige voorloper op het nog overweldigender Max, Mischa en het Tet-offensief.

  • Franco Faggiani - Het jaar dat Shizo Kanakuri verdween

    De beginjaren van de Olympische Spelen vallen samen met de opkomst van Japan op het wereldtoneel. Dus of Kanakuri Japan wil vertegenwoordigen op de marathon? Dan gaat er iets fout en is er grote schaamte. Jaren later treffen we Kanakuri bij de kersenbomen. Mooi verhaal, maar het echt Japanse gevoel mist. Faggiani is dan ook een Italiaan.

  • Geir Gulliksen - Kijk ons nu eens

    Verplicht (?) cadeau voor ieder huwelijkskoppel. Hoe ontzettend eenvoudig een huwelijk na jaren uiteen kan vallen. Gewoon omdat een ander aantrekkelijker lijkt dan je eigen partner. Pijnlijk! Maar als je er alert op bent, ook (vaak?) te voorkomen.

  • Max Frisch - Gantenbein

    Na Stiller had ik Max Frisch heel hoog zitten - en op zich is één briljant boek ook meer dan genoeg voor een geslaagd schrijversleven - want alhoewel Gantenbein thematisch in dezelfde lijn ligt, vond ik het vooral gedateerd aan doen. Hetgeen vast aan mij ligt. Kortom, lees eerst Stiller.

  • Karl Ove Knausgård - Engelen vallen langzaam

    De hervertellingen van de verhalen van Kaïn en Abel en van Noach zijn zo eigen - een prachtige binnenkomer van deze schrijver, die bewijst ook zonder zijn eigen leven als uitgangspunt te nemen, veel te vertellen te hebben.

  • Javier Marias - Berta Isla

    Een meesterwerk van een meester. Berta Isla speelt zich af in de wereld die Marías al eerder heeft verkend, in de boeken die tezamen 'Jouw gezicht morgen' vormen, de wereld van (Britse) spionage en erudiete landhuizen (ja, dat kan). Maar het is niet deze wereld die me zo bekoort. Het zijn de aaneengeregen zinnen, die aftastend, als een schermer, stoten en weer, bijna zichzelf verexcuserend, zich terugtrekken, om het nogmaals te proberen. De recensent van The Guardian (volg de link) vindt het helemaal niks, en zou het boek graag dunner hebben. Ik zou zeggen: dan ben je niet de juiste lezer voor Javier Marías. En dat kan heel goed, want ondanks zijn bestsellerstatus in Spanje, is het een wijze van schrijven waarvoor je open moet staan. Minimal music, maar dan romantischer.

  • Wim Hazeu - Lucebert

    Wat een ophef over zijn flirt met het nazisme. Terwijl er, zo blijkt uit de biografie, vooral een zoekende, creatieve geest zijn weg aan het vinden was. Een verrukkelijke biografie over een beperkt, maar intens leven in het teken van kwast en pen.

  • William Rosen - Miracle Cure

    De ontdekking van antibiotica voor WOII heeft de hele medische wereld op zijn kop gezet. Een nauwgezet verslag van de mensen die met schimmels aan de slag gingen en het ontstaan van de farmaceutische industrie en haar praktijken.

  • Sylvain Tesson - Ongebaande paden; een voetreis dwars door Frankrijk

    Na een ernstige val keert Tesson zijn blik naar zijn eigen vaderland en trekt door Frankrijk. Wat volgt is een tirade tegen de digitalisering en de moderne wereld, zonder mij echt te raken met wat dan verloren gaat. Observaties zijn oppervlakkig, gedachten gaan nooit echt diep. Maar beiden vinden we Le Mont St. Michel een waarlijk kunstwerk.

  • Jodi Kantor, Megan Twohey - She Said

    Indrukwekkend. Het geeft #Metoo een urgentie en doet je inzien dat de cultuur echt moet veranderen. Niet de schaamte bij de slachtoffers, maar bij de daders. Ook als je meende te weten dat het niet altijd zo zwart-wit is.

  • James Baldwin - Nobody Knows My Name

    Een citaat: "Any real change implies the breakup of the world as one has always known it, the loss of all that gave one an identity, the end of safety. And at such a moment, unable to see and not daring to imagine what the future will now bring forth, one clings to what one knew, or thought one knew; to what one possessed or dreamed that one possessed. Yet, it is only when a man is able, without bitterness or self-pity, to surrender a dream he has long cherished [...] that he is set free for higher dreams"

  • Haruki Murakami - Romanschrijver van beroep

    Voor fans only - zoals Murakami zegt: schrijvers zijn wat traag van begrip, alleen zo hou je het vol te blijven schaven aan de vorm. Traag, omslachtig, vol goede intenties, nooit pretentieus, vertelt hij over zijn schrijverschap. En over niets anders.

  • Hans Rosling - Factfulness

    Wie eenmaal naar de statistieken kijkt, ziet een hele andere wereld dan die we denken te kennen. Bizar dat onze kennis zo verouderd is. Hans Rosling probeert ons slimmer te maken dan de chimpansees. Een absolute aanrader voor iedereen die iets van de wereld wil vinden.

  • Frida Vogels - Dagboek 1977-1978

    Het laatste deel dat bij haar leven nog mag verschijnen. Ze is 47 en heeft meer zelfinzicht, zelfvertrouwen en meer humor dan in eerdere delen. Veel draait om haar werk aan haar roman. Mooi is het laatste deel dat springt naar 1991, als een cliffhanger voor de delen die hopelijk ooit zullen verschijnen. Hilarisch en oprecht beschrijft ze de laatste fase van haar roman De Harde Kern, het wachten op goedkeuring door Van Oorschot, en haar gebroken rechterpols.

  • Donia Bijan - Maman’s Homesick Pie

    Mix van verdriet rond de vlucht uit Iran van met name de ouders, een dochter die Amerikaans wil zijn, maar vooral een chefkok met opleiding in Frankrijk wil worden en bijbehorende recepten. Een bonte mix die verrassend goed werkt.

  • Debby Harry - Face It

    In een losse stijl vertelt de New York punk haar levensverhaal, zonder dat je ooit het gevoel hebt dat ze je toelaat in haar leven. Blondie is daarbij niet meer dan een van de vele aspecten van haar leven, net als haar films en het avant-garde/new wave/punk leven in New York. Van Andy Warhol tot 9/11. En daarna.

  • Zadie Smith - Swing Time

    Een magnifieke vertelling vanuit het perspectief van een jonge nihilistische Britse vrouw, met een Jamaicaanse moeder en een Britse arbeidersvader. Ontluisterend hoe Smith erin slaagt een volstrekt normale jonge vrouw die het allemaal niet zo goed weet maar het wel goed heeft getroffen, door haar afkomst en huidskleur een verhaal te geven dat plots schuurt. Alsof ze verantwoording moet afleggen. Maar waarom? Omdat ze niet wit is?

  • Stephan Enter - Grip

    De betekenis van een tocht en een moment daarbinnen, bekeken door drie van de vier deelnemers door de bril van twintig jaar later. Ieder met een ander leven geeft een andere betekenis aan de klimtocht in Noorwegen. Ze komen elkaar niet nader.

  • Jon Kalman Stefansson - Trilogie; Hemel en hel ~ Het verdriet van de engelen ~ Het hart van de mens

    Trilogie van deze IJslandse schrijver over de naamloze jongen en aantal sterke vrouwen. De jongen start als visser, in een tijdperk en omgeving dat er nog geroeid moest worden, mannen zwegen en de baas waren over vrouw en kinderen, en de rijke mannen over iedereen.

  • David Grossman - Komt een paard de kroeg binnen

    Stand-up comedian doet zijn pijnlijke relaas voor een publiek met onder andere een kortstondige jeugdvriend, inmiddels een gepensioneerde rechter. En wat doen de grappen pijn, wat een zelfhaat en wat een fenomenaal mededogen.

  • David Foster Wallace - The Pale King

    Magistraal boek over het heldendom dat kleeft aan de verveling, gesitueerd in de Amerikaanse belastingdienst van begin jaren 80. Dat de schrijver het nooit heeft kunnen afmaken - geen probleem. Het is een bomvolle reeks schitterende observaties. Superlatieven schieten wat mij betreft nog te kort.

  • Barbara K. Lipska - The Neuroscientist Who Lost Her Mind.

    Zij is van origine Poolse, nu director of the Human Brain Collection Core at the National Institute of Mental Health. En ze heeft last van kanker - uiteindelijk ook in haar brein. Maar met de mentaliteit van de door haar bewonderde Lance Armstrong gaat ze 'het gevecht' keer op keer aan. Belangrijkste les: als mensen die je goed kent, raar gaan doen, probeer het niet weg te redeneren.

  • Steve Toutonghi - Join

    Een intrigerend science fiction verhaal over mensen die dankzij kwantum mechanica kunnen samenleven als 1 brein met maximaal 21 lichamen. Of kan 1 brein meer aansturen? En is VitalCorp de opvolger van Facebook, zonder veel geleerd te hebben?

  • Oriana Fallaci - Als de Zon Sterft

    Een alweer bijna vergeten grootheid van het persoonlijke interview. Een reeks interviews met astronauten en de vraag die Fallaci voor zichzelf en in gesprek met haar vader probeert te beantwoorden: Ben ik van de toekomst of van het verleden?

  • Nicolien Mizee - Toen kwam moeder met een mes

    Een roman waarin de persoonlijkheid van Mizee, zoals die naar voren komt in De Kennismaking, zo scherp aanwezig is, dat het bijna jammer is dat ze er een roman van heeft gemaakt. Verhalen verzinnen hoeft ze niet, om toch boeiend te zijn.

  • Lisa Dempster - Neon Pilgrim

    Een ronduit (h)eerlijk verslag van een te dikke depressieve Australische twintiger die als medicijn de henro michu besluit te lopen, een 1200 km lange pelgrimstocht langs 88 tempels in Japan. Zonder enige ervaring en in het midden van de zomer. O ja, en ze doet hem in de meest ruwe vorm, als zwerver met overnachtingen in publieke ruimtes.

  • George Musser - Spooky Action at a Distance

    Wat als we lokaliteit nu eens niet als basis van ons heelal nemen? Wat als onze ruimte-tijd-dimensie net zo bijzonder is als de vloeibaarheid van water? George Musser is een geweldige gids, maar natuurlijk raak ik als leek de weg kwijt. Heerlijk.

  • Edmund de Waal - The White Road

    Over porselein, de geschiedenis van de ontdekking van porselein, de plekken waar de grondstoffen voor porselein vandaan komen, de ceremoniële waarde van porselein voor vorsten en machthebbers, de schoonheid van porselein en de kleur wit en van wit porselein in het bijzonder. Had ik al gezegd dat het boek over porselein gaat? Van een keramist die met porselein werkt. Maar verder ook een schrijver is. Van porselein.

  • Karl Ove Knausgård - Mijn strijd dl 2: Liefde

    Alhoewel het tweede deel van Mijn Strijd, volgt het chronologisch op Schrijver, het vijfde deel. Dus toen ik Schrijver uit had, wilde ik niets liever dan Liefde nogmaals lezen - ook omdat het naar mijn idee het beste van de eerste vijf delen is (aan deel 6 mag ik nog beginnen).

  • Haruki Murakami - Kafka op het Strand

    Mijn eerste kennismaking met Murakami was Kafka op het strand. Ik heb het in 2006 voor het eerst gelezen. Mijn eerste impressie van toen herken ik nauwelijks nog. Toen schreef ik: Het omvangrijke boek (650 pagina’s) begint als een magisch-realistische roadmovie door Japan. Tot ongeveer pagina 300 had ik moeite echt gegrepen te worden door het verhaal. Of, correcter geformuleerd: het verhaal was wel boeiend, maar over de noodzaak waarom ik juist dit boek zou lezen en niet een ander, twijfelde ik. De volstrekt natuurlijke wijze waarop Japan figureerde in het boek was tot de helft ongeveer de belangrijkste reden om door te gaan. Maar op een subtiele wijze transformeert het verhaal van een boek over magische dingen die in de buitenwereld gebeuren (Nakata, de oude man die met katten praat, onverklaarbaar bloed op de kleding van Kafka Tamura), naar een psychologische roman over dromen, idealen en volwassen worden. Uiteindelijk is het boek wellicht het beste te duiden als een allegorie over ‘bewust zijn’. Iedere persoon in het verhaal wordt door het lot gedreven (het verhaal heeft dan ook een zwaar Griekse inslag, met het verhaal van Oedipus als rode draad), maar wat is nu precies je eigen bijdrage? De vrachtwagenchauffeur Hoshino die als onverwachte hulp van Nakata figureert, beleeft in die zin de meest louterende ervaring. Als ‘Kafka op het Strand’ al een boodschap heeft, dan komt hij het dichtst bij die van Pane e Tulipani: wees je bewust van je leven. Of je nu wel of niet de keuzes in eigen hand hebt, probeer tenminste je verantwoordelijkheid te nemen. Zoals Murakami Yeats citeert: ‘In dromen begint verantwoordelijkheid.’

  • Frans Kellendonk - De Brieven

    Geweldige observaties over Amerika, het schrijverschap en de verhouding de wereld versus het individu, als mede vlijmscherpe meningen over (ex)-geliefden en andere die niet altijd voldoen aan de maatstaven van Kellendonk. Maar het meest kritisch is hij uiteindelijk op zichzelf.

  • Doeschka Meijsing - 100% Chemie

    Humorvol verslag van familiegeschiedenis. Met de mooiste zin van 2002 volgens Tzum: ‘Wij mochten op vrije zaterdagmiddagen bij louche verkopers minachtend tegen de banden schoppen, terwijl mijn vader onder de motorkap keek of de problemen die zich zouden kunnen voordoen met touw waren op te lossen.’